mijn hele leven is een pijn geweest. Soms voelt het alsof ik er niet bij hoor en soms voelt het alsof het leven en ik geen vrienden ben.

ik geloof dat de wereld een betere plaats zou zijn geweest zonder mij; het zal beter zijn als ik met engelen was. Sommige mensen zouden me niet uitlachen, hun vrienden vertellen dat ze nooit van me hielden, dat ze me alleen gebruikten. De seksuele daders zouden me niets hebben aangedaan en ik zou me niet zo waardevol en ongewenst voelen als ik niet meer zou zijn. Ik wens mezelf niet de dood toe. Ik weet dat er al veel over mij is besloten, maar niemand kent me – en ik bedoel niemand.

ik heb seksueel misbruik (verkrachting is een heel sterk woord) ervaren in mijn leven, niet één keer en niet door dezelfde persoon, maar je zult me nooit mannen horen uitschelden. In plaats daarvan omarm ik ze. Ik geloof dat mensen anders zijn en dat ze ook kunnen veranderen. Ik heb een vergevingsgezind hart, hoe erg het ook gekwetst is. Ik heb nog nooit een man ontmoet die me nooit pijn deed, me nooit beter behandelde. Ik heb nog nooit een man ontmoet die me respecteerde, nooit iemand ontmoet die het eerlijk tegen me hield. Ze hebben me allemaal mishandeld en zelfs niet gerespecteerd.

dit gaat niet over mijn liefde of eerdere relatie ervaring. Door je mijn levensverhaal te vertellen … wil ik dat je weet dat ik sterk genoeg ben … want Ik heb iets meegemaakt dat je zou kunnen hebben gedood. Ik werd ouder toen ik negentien was en de spermadonor verdween. Net toen mijn zoon zes maanden was ging ik terug naar school (Varsity). Maar mijn vader werd ziek en nam ontslag en mijn beurs betaalde niet al mijn kosten, dus ik moest van school af. Ik had niemand om te helpen met mijn financiële situatie.

mensen bleven me beoordelen en verzonnen verhalen over mij. Ik weet wat armoede is en hoe het voelt om op een lege maag naar bed te gaan. Wat het meest pijn doet is dat ik er alles aan moest doen om mijn familie te helpen met deze armoedesituatie, maar mijn familieleden besloten alleen om ons te veroordelen. Ik kom uit een zeer rijke familie, niet mijn ouders, maar hun familieleden. Het is gewoon dat ze egoïstisch en veroordelend zijn. Maar ze zeggen dat het niet een maat van een hond is die een gevecht wint, maar een maat van een gevecht in de hond.

daarom ben ik ervan overtuigd dat mijn achtergrond mijn toekomst niet bepaalt. En ik geloof dat ik een toekomst ben en een hoop voor mijn familie. Slachtoffer zijn van verkrachting betekent niet dat je de daders aan het lijntje hield, ze besloten je gewoon te misbruiken. Ik ben niet alleen een slachtoffer van verkrachting, maar ook cyberpesten en ik laat me nooit ontmoedigen. Ze lieten me zelfs nog meer voor mezelf opkomen…

zelfmoord kwam zo vaak in mijn gedachten, maar ik weet dat er mensen zijn die me waarderen en voor wie ik leef. Het is allemaal dankzij mijn zoon; hij inspireert me om hard voor ons te werken en ik weet dat elke situatie zijn eigen vervaldatum heeft.

ik ben geen slachtoffer, maar het levende bewijs dat wat je niet doodt je alleen maar sterker maakt.

Dit is wie ik werkelijk ben.

***

vertel ons wat je denkt: De schrijver was erg moedig om dit verhaal te delen. Welke bemoedigende woorden wil je met haar delen?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.